Tijs in Brazilie

Gesloten wegens gebrek aan Brazilie

2006-11-24T14:05:00.000+01:00

Omdat ik dinsdag 21 November om 16.00h weer voet op Nederlandse bodem zette, is dit weblog tot nader order gesloten!
Hartelijk bedankt voor het lezen en al jullie reacties.
De volgende spannende reis zal weer op deze site verlagen worden.

Ik kom naar huis!!!

2006-11-20T15:02:00.000+01:00

Ja, ja! Het is zover. Zaterdag heb ik mijn laatste metingen in het veld gedaan en daarna heb ik met al mijn nieuwe vrienden nog wat leuks gedaan en straks stap ik op het vliegtuig om weer lekker naar het koude Nederlandje te komen!
Ik ben nu wat tijd aan het doden, terwijl ik op mijn ritje wacht, dus ik dacht laat ik maar even wat typen. Dit bericht is redelijk spontaan, dus ik heb geen mooie bijpassende foto´s uitgezocht om erbij te zetten. Maar dat komt wel weer als ik in hollanda ben.
De afgelopen tijd heb ik niet echt veel posts geplaatst, maar dat komt vooral doordat ik volgens het eeuwenoude principe heb gewerkt: 80% van het werk in 20% van de tijd. Ik heb dus gewoon erg veel gewerkt de laatste dagen. Maar dat heeft ook zijn vruchten afgeworpen. Ik heb alles kunnen doen wat ik wilde en ga in Nederland eens kijken wat ik daar verder mee kan.
Net heb ik mijn tas ingepakt en ik hoop dat ik alles in mijn eentje kan dragen én dat ik niet veel te veel bagage heb om in te checken. Mijn tas zit namelijk op mysterieuze wijze veel voller dan op de heenweg! Misschien komt het door alle boeken, souvenirs en DVD´s die ik hier gekocht heb, maar het kan ook bewijs zijn dat de wet van behoud van massa niet geldig is als je je tas inpakt.
Ik ga duimen dat ik geen al te lange vertragingen heb en dan zie ik iedereen morgen weer!

Auto's

2006-11-14T00:32:00.000+01:00

Ik vind dat ik een stukje moet schrijven over de auto's in Brazilie, want dat is toch echt een andere wereld dan bij ons thuis.
De eerste en allerbelangrijkste regel in het verkeer hier is dat je met je ramen open rijdt. Daar valt niet aan te tornen. Heel misschien als het heel hard regent, mag je ze een beetje dichtdraaien, maar dan heb je weer kans dat je voorruit meteen beslaat, dus dat kun je beter niet doen. Het enige moment dat ze echt even dicht mogen is als je achter een grote truck rijdt op een stoffige weg om het stof buiten te houden. Maar als je de truck voorbij bent moeten de ramen gewoon weer open.

Ze hebben hier veel dezelfde autos als bij ons, maar evenveel andere ook. Zo bestaat het merk Opel hier niet. Op alle Opels zit een merkje van Chevrolet. Dat verwarde me in het begin wel een beetje, aangezien de grote auto's, die wij als Chevrolet kennen, ook gewoon Chevrolet heten.

Een auto is hier hét middel om reclame mee te maken. Je hebt misschien de foto's van de verkiezingen wel gezien. Maar ook alle winkels hebben hun eigen reclame-auto. Meestal is dit een pick up, maar het kan ook een gewone auto met imperiaal zijn. Die autos zijn dan helemaal volgeladen met speakers. Ze rijden langzaam door de stad en vertellen wat voor vlees er in de aanbieding is en tussen de aanbiedingen door draaien ze vrolijke foho muziek.

De meeste autos hier kunnen op alcohol en benzine rijden. Toen de suikermarkt in de jaren ´80 instortte bedacht de overheid een andere inkomstenbron voor de suikerrietboeren. Dat werd alcohol, want dat kun je goed uit suikerriet halen. Maar ja dan moet je al die alcohol wel ergens voor gebruiken. Dat werd voor brandstof. Een paar jaar geleden is de flexmotor ingevoerd, waardoor je kunt kiezen wat voor brandstof je tankt. Dat ligt een beetje aan de marktprijs, maar omdat je op alcohol minder ver kunt rijden dan op benzine is dat best een lastige som. Volgens mij tanken de meeste mensen hier op gevoel. En een volle tank is een schaarse zaak. Meestal tank je voor hoeveel geld er dat in je portomonee zit en hoop je dat je daar de dag weer mee door komt.
Zit er niets in je portomonee of gooi je alcohol liever in je keel dan in je auto kun je altijd nog met paard en wagen reizen. Brazilie is natuurlijk een ontwikkelingsland, dus je ziet nog best veel mensen die te paard gaan, ook in de file in de binnenstad van Brasilia.

Brazilie heeft iets met hippies, dat bleek al eerder, maar hier nog een bewijs. Een van de iconen uit de hippietijd rijdt hier nog vrolijk rond: de volkswagenbus. Ze worden overal voor gebruikt: als dienstwagen voor Embrapa, als taxi, als reclamewagen, maar natuurlijk ook als gezinsauto. Erg leuk om te zien dat er nog zoveel zijn hier. Dat geldt trouwens ook voor de kever. Iedereen rijdt erin. Ben je een hippe jongere dan knap je hem op en stop je hem vol met speakers en een vette radio, ben je een arme braziliaan uit de favelas dan is je kever gaar en schakelt hij met veel gesputter, maar rijden doet ie.

Nog een weekie en dan kom ik weer terug, dus ik weet niet zeker of er nog een stukkie op de site komt, maar ik denk het wel. Woensdag is namelijk (weer) een nationale feestdag, dus dan moet ik weer wat leuks gaan doen.

Korte week werken

2006-11-04T20:54:00.000+01:00

Afgelopen werkweek was erg kort. Donderdag was het namelijk allerheiligen en dat is een nationale vrije dag in Brazilie. De baas van Embrapa was zo aardig om ook vrijdag maar vrij te geven, zodat het weekend extra lang is. Mij komt dat eigenlijk wat minder goed uit, want er is niet zo heel veel tijd meer en wel heel veel te doen. Ik heb dus vrijdag en zaterdag maar gebruikt om in het hotel wat te werken. Het echte werk moet natuurlijk in het veld gebeuren, maar nu heb ik alles goed voorbereid zodat ik de komende twee weken kan knallen in het veld.
Volgens mij zijn er mensen die denken dat ik hier alleen een beetje vakantie aan het vieren ben, maar dat is natuurlijk niet zo! Voor bewijs zie linkerzijde van deze pagina.

Afgelopen week had ik een privechauffeur em me naar het veld te rijden. Deze man had zelf niets te doen en liep dus de hele dag achter mijn kont aan. Hij wilde graag helpen, maar helaas had ik niet echt dingen die hij voor me kon doen. Na een tijdje ging hij maar fruit plukken van bomen rondom het reservoir. Dat is trouwens een echte braziliaanse bezigheid: als je je verveelt, zoek je een boom en ga je vruchten plukken. Gelukkig is er hier altijd wel een boom in de buurt met lekkere rijpe vruchten eraan en heb je dus altijd wat te doen.
Als er tussen de middag een grote maaltijd gegeten moet worden en je bent in het veld is er “dichtbij” een restaurant. Of soort van restaurant eigenlijk. Bij iemand in de keuken staan twee enorme fornuizen met pannen waaruit je je bordje vol mag scheppen. Het ziet er allemaal een beetje smoezelig uit, maar het is best lekker allemaal. Er zitten best veel mensen altijd, maar waar ze vandaan komen is me een grote vraag. De eerste echte stad is zeker een half uur rijden en verder zijn er alleen enorm grote boerderijen in de buurt.

Na deze lange week werken vond ik het tijd voor een uitstapje, dus ik had Michel en Patrick gevraagd of ze met me naar Pirénopolis wilden. Pirénopolis is een oude stad 150 km van Brasilia vandaan. De stad is gesticht door de Portugezen en wordt nu vooral bewoond door hippies, die hun geld verdienen door zelfgemaakte sieraden aan toeristen te verkopen. In de buurt van het stadje is een wandelpad met vijf watervallen, waar je in kunt zwemmen.
Helaas vond mijn camera dat de fotos die ik in de stad gemaakt niet mooi genoeg waren voor het geheugenkaartje en besloot hij mijn kaart op magische wijze te deformateren. Het kaartje werkt ondertussen weer, maar alle fotos (die ik zelf wel mooi vond) zijn verloren gegaan. Op mijn andere kaartje heb ik wel nog een paar fotos kunnen maken van de watervallen.

Het was leuk om weer eens iets te zien dat ouder is dan 50 jaar. En bij de watervallen vlogen best veel colibri's. Die had ik nog nooit in het wild gezien. Echt een leuk vogeltje! Wel te snel om op de gevoelige plaat vast te leggen. Jammer dat ik die vorige week zondag niet in de dierentuin gezien heb. De dierentuin, ja! Want jullie geloofden toch niet echt dat er een zuid amerikaanse olifant bestaat?!?!?! Vorige week ben ik naar de dierentuin van Brasilia geweest. Best een mooie dierentuin. En hier zijn de krokodillen nog echt eng. Ze staan namelijk achter een hekje van een meter hoog, waar ze volgens mij makkelijk overheen kunnen als ze willen.

Viagens animais

2006-10-31T23:16:00.000+01:00

Zondag werd ik om twaalf uur opgepikt door Michel. Hij ging eerst stemmen (tweede ronde presidentsverkiezingen en de socialist Lula heeft gewonnen) en daarna gingen we naar zijn huis om te lunchen: Rijst met bonen!

Na de lunch besloten we er op uit te gaan. Hij had bedacht een viagens animais te maken; Ongeveer 100 km ten zuiden van Brasilia is een écht nationaal park, waar dus wel enge dieren zijn. Je kan er een jeep met chauffeur huren en door de jungle/cerrados rijden.

Na een uitgebreide instructie (niet voeren, niet te dicht bij, alleen uitstappen als het kan etc.) gingen we op weg. Ik heb nog nooit zoveel dieren in het wild gezien! Ook bizar wat voor rare dieren er allemaal in de Cerrados voorkomen. De meesten zijn echt gespecialiseerd in overleven onder extreme omstandigheden. Echt een indrukwekkende ervaring.

Na een kwartier kwamen we de eerste enge slang al tegen. Je kan niet te dicht bijkomen natuurlijk, maar ik heb wel een mooie foto kunnen maken.

Toen het landschap wat meer open werd zagen we veel meer dieren, dieren die ik eigenlijk veel leuker vind dan slangen. Bij een meertje waar we even wat uit gingen rusten van de hobbelige jeeprit, waren deze schildpadden bezig met de horizontale tango. Dat duurt wel zeg! En het is niet echt zo dat de passie eraf springt.

Het meest indrukwekkende dier kwamen we tegen terwijl we langs een ander meertje reden. Hij lijkt erg op zijn afrikaanse broer, maar de zuid amerikaanse olifant heeft een wat rodere kleur.

Tegen het einde van de middag kwamen we zelfs nog een apen tegen, dat schijnt erg bijzonder te zijn, omdat ze hier heel schuw zijn. Deze aap leek echter niet echt van ons onder de indruk, ookal probeerden we nog zo erg zijn aandacht te trekken. Hij bleef lekker op zijn rug van de zon genieten. Soms vraag je je wel eens af: “wie is hier nou de aap?”

Na een week hard werken...

2006-10-29T16:07:00.000+01:00

Deze week heb ik veel gewerkt in het veld. Ik heb vooral grondboringen gedaan om te kijken hoe de ondergrond eruit ziet: waar zitten waterdoorlatende lagen, waar zitten waterafsluitende enzovoorts. Erg leuk, maar een vies werkje. Aan het eind van zo'n dag zit ik helemaal onder de rode klei. Ik heb dus maar een t-shirt opgeofferd voor dit werk. De klei is namelijk moeilijk uit kleren (en van je huid) te wassen.

Twee studenten van Lineu, ze heten Reinaldo en Danielson, werken ook in de buurt van mijn reservoir, dus als we in het veld zijn lunchen we samen. Ze kopen lekkere Braziliaanse dingen. Vooral broodjes met veel vlees erin, want daar houden ze van hier.

Donderdag moest er nog wat gebeuren aan een regenmeter in de buurt van het reservoir. Daardoor was het erg laat voordat we naar huis gingen. Overwerken is natuurlijk nooit goed voor de mensch, maar deze keer kregen we er wel direct iets voor terug:

Dat is best een mooie zonsondergang als je het mij vraagt.

Vrijdagavond was ik uitgenodigd om bij Ana en Osorio (zie post Update van 18 oktober) te komen eten. Ze zijn een jaar geleden getrouwd en wonen ook al een jaar in hun nieuwe huis. Ze hebben echter nog niet echt veel meubels. De keuken is helemaal spik en span en in de slaapkamer staat een groot bed, maar de woonkamer is nog helemaal leeg op een tuintafel en vier krukken na. Iedere keer als ze wat geld hebben kopen ze iets. Zo komt volgende week de eettafel dan is er weer een etentje. Deze manier van je huis inrichten is hier heel normaal. Het was een gezellige avond. Ik heb de trouwfotos gezien en we hebben het laatste debat tussen de twee presidentskandidaten gezien (zondag laatste ronde verkiezingen)

Zaterdag ging ik op weg naar het nationale park Agua Mineral. Ik dacht: ”Een nationaal park, daar moeten wilde dieren zijn en onbegaanbare paden!” Toen ik door de poort liep, verdween die hoop echter. Agua Mineral is een groot buitenzwembad dat vol ligt met gezinnetjes.

Niks geen anacondas en amarilhos dus. Gelukkig waren even verderop in het park wel twee leuke wandelpaden, één door dichtbegroeide cerrados en één door een bos. Deze paden zijn wel erg gecultiveerd. Dat is achteraf maar goed ook eigenlijk, ik had namelijk mijn nieuwe hippe Havaianas slippers aan en heb nu een enorme blaar op mijn linkervoet.
's Avonds ben ik met Daniel naar de verjaardag van een collega geweest. Ik kende de jarige job helemaal niet, maar dat scheen niemand te deren. Mij ook niet dus ik heb een gezellige avond gehad.
Bij jullie is vanacht de wintertijd ingegaan en hier had de zomertijd in moeten gaan. Dat hebben ze echter even een weekje uitgesteld, omdat er vandaag verkiezingen zijn. Ze waren blijkbaar bang dat mensen in de war zouden raken en voor een dicht kiesbureau zouden staan. En als je hier niet stemt heb je een groot probleem! Je mag niet meer naar het buitenland reizen, je kan niet meer voor de overheid werken, geen lening meer krijgen etc. Het is dus erg belangrijk dat iedereen kan en komt stemmen.
Het tijdsverschil tussen hier en Nederland dus nog maar vier uur en volgende week is dat zelfs nog maar drie uur. Ik kom steeds dichter bij huis :)

Weekendje Brasil

2006-10-23T22:49:00.000+02:00

Ik ben dit weekend weer volledig vermaakt door alle Brazilianen!
Vrijdagavond ben ik met een collega bij Embrapa, Daniel, naar een barretje geweest om te eten (kaas, vlees en vis van de BBQ) en te drinken (biertjes). Dit was erg gezellig en ik heb wat meer geleerd over Brazilie en zijn politieke problemen.
De volgende dag werd ik opgepikt om naar de sportclub te gaan met Daniel. Wat een luxe resort! Het is een soort park aan het stuwmeer van Brasilia met zwembaden, tennisbanen, voetbalvelden, BBQplaatsen, een luxe restaurant enz. enz. “Het is aangelegd voor de senatoren, maar omdat deze hier alleen werken van dinsdagochtend tot donderdagmiddag en verder thuis in hun eigen staat zijn, komen die er nooit.” (Dit is en citaat van Daniel, ik wil zelf natuurlijk geen vuil spuien over de senatoren van Brazilie.)
Daniel ging met twee vrienden tennissen en ik ging wat baantjes trekken in een van de zwembaden, maar dat mocht niet voordat ik aan een grondige medische keuring was onderworpen. In een zaaltje zat een vrouw achter een bureau, die mijn buik, rug, oksels, vingers en tenen controleerde op eventuele schimmel. Gelukkig werd ik goedgekeurd en kon ik een verfrissende duik nemen.
Na het sporten stortten Daniel en ik ons op een welverdiende lunch. Het eten van de avond ervoor zat nog een beetje in de weg, maar alles was zo ontzettend lekker en luxe, dat ik mijn bordje netjes leeg gegeten heb. Ookal was het een chique bedoening waar we zaten, je betaald ook daar je eten per gewicht; je moet eerst je bord volscheppen met eten (vooral vlees) van een lopend buffet en dan naar een man achter een weegschaal, die opschrijft hoeveel je hebt opgeschept. Na het eten ga je met dit briefje naar de kassa en reken je af. Je kan denken wat je wilt, maar het is wel eerlijk!
Zondagochtend werd ik door Patrick opgehaald om naar de boerderij/het vakantiehuis van zijn nicht en haar man te gaan. Daar werd een familie BBQ georganiseerd en ik mocht gezellig meedoen. Na een uurtje rijden kwamen we aan bij een huisje met een enorme tuin, die vol met fruitbomen staat . Het eerste uur hebben we dus vooral fruit, vers van de boom, gegeten; Caju, mango, bananen en heel veel vruchten waarvan ik nog nooit gehoord had.
Op de BBQ ligt in Brazilie vlees: grote klompen rundvlees aan een grote spies. Zodra het buitenste van de spies gaar is loopt de kok rond en kan iedereen een stukje vlees aanwijzen dat hij wil dat dan het ter plekke voor je wordt afgesneden. De rest van het vlees gaat weer op het vuur om verder te garen.
Op de terugweg kwamen we in de grootste regenbui ooit. Terwijl de berm van de weg in een middelgrote rivier veranderde, probeerden wij door de beslagen ruiten de weg terug te vinden. Omdat ze hier een regenbuitje wel gewend zijn, zet iedereen zijn gevarenlichten aan en rijdt, hetzij iets langzamer, gewoon door.
Ik heb een goed weekend gehad met vooral veel eten en drinken. Straks maar naar de sportschool om te proberen dat er weer af te rennen!

Update!

2006-10-18T02:13:00.000+02:00

De tijd dat ik niet meer te veel tijd heb en dus iedere dag mijn blog update blijkt aangebroken te zijn!
Donderdag ben ik in mijn eentje naar Brasilia gegaan, de foto's daarvan staan al vanaf vrijdag op internet, dus die heb je misschien al bekeken. Ik ben eerst naar rond het theater gelopen. Een erg mooi gebouw, maar wederom een bewijs dat je beton erg goed moet onderhouden! Daarna ben ik naar de TV toren gegaan. Daar zit een tourist office, dus daar heb ik een mooie plattegrond opgepikt. Daarna heb ik een mooie spijkerbroek gekocht in een van de enorme winkelcentra van Brasilia. Je moet toch een beetje cultuur snuiven :)
Vervolgens heb ik de Santuarion Dom Bosco bezocht. Die staat in de lonely planet en moet dus wel de moeite waard zijn. Van buiten ziet deze kerk er een beetje saai uit. Echt Brasilia-stijl. Wit beton, groot, maar een beetje saai. Dat gaat over zodra je binnen stapt. De ramen zijn gemaakt van een heleboel kleine raampjes in 20 verschillende tinten blauw. Binnen hangt dus een blauwe waas. Echt een 'wow' momentje!

Op de terugweg naar het busstation heb ik nog een Engels boek gekocht. De twee boeken die ik meegenomen had, waren namelijk in twee weken uit! Er is niet heel veel keus, dus ik lees nu een boek over een vrouwelijke bounty hunter in New Jersey... Je moet wat he! :s
Zaterdag heb ik mijn dag gesleten in de wereldstad Sobradinho. Op zaterdag is er een markt in de hoofdstraat. Ze verkopen er vooral veel gekopieerde DVDs en CDs met MP3s. Maar ook wat mooie prullaria, die heb ik dus maar gekocht.
's Avonds zouden we met een groep mensen van de sportschool uit eten gaan. Vrijdagavond was ik aan iemand voorgesteld die me om zeven uur op zou pikken. Om zeven uur zat ik dus in de lobby. Buiten regende het... hard! Dus toen er een auto aankwam ben ik erin ingesprongen en begon ik een beetje met de mensen in de auto te praten. Zij waren ook van de sportschool en spraken een beetje Engels dus dat zat goed. Toen we een half uurtje gewacht hadden was er nog niemand anders van de sportschool, dus stelden ze voor om met zijn drieen wat te gaan eten. We gingen naar een restaurant waar steeds obers langskomen met enorme spiezen met vlees eraan, waar je dan een stuk van af mag snijden. Veel vlees dus!

Tijdens de avond vertelden ze me dat ze van woensdag tot zaterdag bij familie in Minas Gerais waren geweest. Ik ben dus niet meegegaan met de vrouw, die me op zou pikken, maar met een ander stelletje! Ach, wel een leuke avond gehad!
Zondag weer rustig een dagje in Brasilia rondgelopen. In het weekend is bij de TV toren een marktje met eettentjes en heel veel rastafari's en hippies. Erg gezellig en natuurlijk veel prullaria die gekocht moeten worden!
Vandaag (dinsdag) ben ik naar het reservoir geweest om mijn infiltratiemeters te installeren. Deze waren maandagmiddag eindelijk helemaal waterdicht. Tijdens het plaatsen zijn twee helaas gesneuveld, maar er staan er nu ook twee in de bodem. De eerste echte metingen kunnen dus beginnen.

Itiquira Salto

2006-10-13T00:04:00.000+02:00

Vandaag heb ik een bezoek gebracht aan de Itiquira waterval, een van de bezienswaardigheden in de buurt van Brasilia. Het ligt net in een andere staat, Goias, ben ik tenminste ook nog ergens anders geweest dan DF.

We hadden om 8 uur afgesproken, dus ik zat daar netjes met mijn Nederlands tijdsbesef in de lobby te wachten. Om kwart over tien zaten we in de auto om op weg te gaan naar de watervallen... Zo kom ik tenminste wel aan lezen toe.
Na een uur door de Cerrados te hebben gereden kwamen we aan op een enorme parkeerplaats. Na een wandelingetje van een minuut of vijf kwamen we bij de watervallen aan. Wat een enorme straal water! En daardoor erg veel wind en superveel waterdruppels in de lucht. Het landschap hier in de buurt is erg droog, maar bij de waterval is een stukje lord of the rings landschap van 100m bij 100m onstaan door al het vocht. Echt een bizar gezicht.

Nadat we zo dicht mogelijk bij de waterval zijn gekomen (en dat is erg dichtbij, erin eigenlijk) zijn we aan het begin van het pad nog even weten zwemmen bij een klein watervalletje.
Morgen ga ik maar eens in mijn eentje Brasilia bekijken. Dat worden dus weer een hoop nieuwe foto's ben ik bang!

Fruit!

2006-10-12T02:21:00.000+02:00

Vandaag zijn Lineu en ik na het werk even langsgegaan bij een collega. Lineu zijn lievelingsfruit is Jabotacaba; een soort zwarte bes, die alleen in de Cerrados groeit vlak na de eerste regens. Best een moeilijke vrucht om je lievelings te zijn dus! Deze collega heeft een Jabotacababoom in haar tuin staan en die zat vol vruchten. Dus wij mochten lekker smullen en plukken voor thuis. Je kunt de Jabotacaba het best omschrijven als; een beetje vreemd, maar wel lekker. De vrucht groeit direct tegen de stam van de boom aan, dat ziet er ook wel een beetje vreemd uit.

Je neemt de vrucht, zuigt het binnenste eruit en gooit het schilletje op de grond.

Voordat we weg gingen moest ik nog even een boom inklimmen om mijn eigen guave te plukken. Het was voor het eerst in mijn leven dat ik een verse guave at en dan meteen een direct vers van de boom! Wat een luxe!

Weekendavonturen

2006-10-09T03:00:00.000+02:00

Zaterdagochtend werd ik door Lineu opgepikt om naar de markt toe te brengen. Driekwartier later dan afgesproken kwam hij aan, maar dat zijn de tropen!
De markt was erg leuk. Kleine boeren uit de regio komen daar om hun groente en fruit te verkopen. Er ligt dus van alles door elkaar. Veel dingen die ik nog nooit gezien had ook! En veel mensen! Erg veel fotogenieke mensen ook. Maar ik schaamde me toch een beetje om de echte toerist uit te gaan hangen. Dus ik heb niet mijn hele kaartje volgeschoten.

Lineu en zijn vrouw kopen op deze markt groente en fruit voor de hele week. En zo te zien doen meer Brazilianen dat. De markt begint om vijf uur 's ochtends, maar gelukkig waren wij er pas om een uur of tien.
Het is wel leuk als je mee op stap genomen wordt. Er wordt namelijk niet verteld wat je allemaal gaat doen. Ik wist dus alleen van de markt. Na de markt reden we echter naar een wijk waar ik nog niet eerder geweest was. We gingen even op bezoek bij een vriendin, die net een baby'tje gekregen heeft. Dus daar zit je dan als Hollander bij wildvreemde Brasileiros. Gelukkig zijn ze ontzettend vriendelijk en gastvrij, dus je krijgt een uitgebreide lunch en drinken en je moet zeker een keer terugkomen.
Na dit bezoek zijn we naar een enorme supermarkt gereden, type hypermarché omdat Lineu een fiets ging kopen voor zijn dochter Luiza. Het is donderdag Kinderdag en dan krijgen alle kinderen een kado. Luiza dus een fiets, de bofkont.
Om een uur of vier werd ik weer bij het hotel afgezet en om vijf uur kwam Michel me ophalen om 's avonds te gaan chillen. We gingen naar zijn vaders huis, midden in Brasília. Een witte flat (ja duh, alles is wit in Brasília) in typisch jaren '50 stijl (ja duh, alles in Brasília is jaren vijftig stijl.) Zijn vrouw was de enige die thuis was. Zij spreekt geen Engels, maar we hebben lekker in het PortuEnglish gepraat. Om een uur of zeven kwam paps thuis met een heerlijke maaltijd.
Daarna was het tijd om naar Strangers te gaan; een Sinuca-hal. Sinuca is Portugees voor snooker en is bijna hetzelfde wat wij doen als we gaan poolen. Halverwege de avond zei Michel dat we ook bij zijn vader zouden gaan slapen. Hmmm, daar had ik me niet op voorbereid, maar goed, een bed is een bed en zo'n gastvrij aanbod kan je niet afslaan.
De volgende dag moest Michel naar college (op zondag), maar ik mocht van hem doorslapen. Yes! Om half acht was ik klaarwakker en omdat ik in de woonkamer lag, in de volle zon, kon ik niet meer slapen. Dus aangekleed, gedouched en een fotoboek over Brasília.
Toen Michel op de universiteit was ben ik even met zijn broertjes in het stadspark van Brasília gaan fietsen. Dit park is het grootste van Latijns Amerika en op zondag stikt het van de joggers en fietsers, die op zondag hun lichaam weer fit willen maken voor het weekend. Helaas had ik mijn camera niet meegenomen, dus ik heb met mijn telefoon een foto genomen toen we melk uit een cocosnoot* gingen drinken.

Na het fietsen: lunch! Vader is volgens eigen zeggen beroemd om zijn pasta, dus dat beloofde wat. En het was erg lekker. Pasta net als thuis, eigenlijk.
Na de lunch zijn we lekker ijs wezen eten in een winkelcentrum in de buurt. Ik had de smaken açai (een bes uit de amazone) en nog een tropische vrucht, waarvan ik nog niet eerder gehoord had. Erg lekker, maar omdat ik er nog steeds niet aan gewend ben 's middags warm te eten, erg veel! Daarna: tijd voor koffie in een heuse yuppentent waar ze allemaal luxe liflafjes verkopen. Ik denk dat het de lekkerste koffie was, die ik ooit op heb. De bonen worden ter plekke geroosterd en gemalen. Een smaakvolle middag dus!
Ik schrijf dit in de 'woonkamer' van het hotel. Een entresol boven de lobby. Ik had het nog niet gezien, maar wel al een paar keer heel hard “GOL!!!!!” hiervandaan horen komen, dus ik had al het idee dat er iets te doen was. Het ziet er best gezellig uit en er staat een TV met schotel (BBCWorld, Niet nagesynchroniseerde series, MTV etc.) Hier kan ik lekker met de baliemedewerkers van het hotel TV kijken.
Ik heb van het weekend ook echte Havaianas gekocht, dat moet natuurlijk wel als je in Brazilie bent. Ze zijn niet helemaal mijn maat, maar ik hoor er wel helemaal bij nu.
Morgen nog even een dag op kantoor knutselen en vanaf dinsdag hard aan het werk in het veld.
Ik houd jullie op de hoogte.

* Quote uit Op een onbewoond eiland, Kinderen voor kinderen, 198?

De eerste week zit er op

2006-10-07T01:25:00.000+02:00

Het is vrijdagavond en de eerste week zit er op. Het was best een zware week moet ik zeggen.
Dinsdag kwam ik er namelijk achter dat er geen geld is bij Embrapa. Dat is best vervelend, want ik had vantevoren wel bedacht dat ik het een en ander zou gaan kopen om zelf wat instrumenten te maken. Maar helaas nul komma nul Reais voor dit project. Dat was wel een moment dat de moed me in de schoenen zakte. Hierdoor kreeg ik ook een beetje het idee dat mijn onderzoek niet echt belangrijk wordt gevonden.
Dat werd nog erger toen ik de grondboor zag, waarmee ik moest gaan werken. Dat is sowieso een andere dan waar ik het over gehad heb, maar dat is niet zo erg. Het vervelende is dat er maar twee koppelstukken aanwezig zijn in heel Embrapa. Dat bekent dat ik de rest met gaffertape aan elkaar moet maken. (Duct tape, hebben ze hier namelijk niet) En dat is niet wat je noemt een spelingsvrije onbreekbare aansluiting!
Niet echt een bemoedigend begin dus. Gelukkig is er voor alles een oplossing. Bij het hoofdbureau van het Small Reservoirs Project in Ghana hebben ze een potje geld gevonden en anders wil de vakgroep in Delft wel bijleggen. Ik hoef het dus in ieder geval niet zelf te betalen :) Geldprobleem opgelost!
Bij Embrapa hebben ze een werkplaats waar handige mannen rondlopen. Zij gaan de koppelstukken maken. Tenminste, ze zeggen dat ze die gaan maken, volgens Lineu is dat nog zeker geen garantie dat ze ook gemaakt gaan worden. Boorprobleem (waarschijnlijk opgelost)
Het begint hier wel steeds vaker te regenen. Ik hoop dat, als ik volgende week dan echt naar het veld ga, het niet alleen maar keihard plenst. Niet dat ik niet tegen een buitje kan, maar ik moet natuurlijk ook aan mijn kleur werken.
Vanmiddag heb ik mijn zelf ontworpen sediment sampler getest, een buis om de bodem van het reservoir naar boven te halen. En hij werkt! Maandag gaan we hem in transparant acryl laten maken, zodat je ook nog kan zien wat er in je buis zit. Dat was wel een grote opsteker voor vandaag.

Patrick, de gozer op de foto van de vorig post, is aangenomen door Lineu. Dat vind ik wel relaxed: nog iemand om Engels tegen te lullen. Waarschijnlijk vindt Lineu dat ook wel relaxed, hij is nu de enige met wie ik een normaal gesprek kan voeren en dat merkt hij ook!
Daarnet ben ik naar de weekmarkt van Sobradinho geweest. Een gezellig marktje, dat voor de ene helft bestaat uit eet- en drinktentjes en voor de andere uit groente- en vleeskraampjes (vooral levend vlees: kip.) Daar heb ik authentieke Brasiliaanse Sushi op. En.... de serveerster sprak Engels, dus die kwam even aan mij vragen waar ik vandaan kwam.

Morgen neemt Lineu me mee naar een grotere markt. Ik ben erg benieuwd. Ik heb zo het idee dat ik er wel veel foto's ga maken.
Bedankt voor de vele reacties en hou jullie haaks!

Brasilía en de eerste dag “werken”

2006-10-03T04:11:00.000+02:00

Zondag ben ik met mijn nieuwe Braziliaanse vrienden, Patrick en aanhang, naar Brasilía geweest. Patrick kwam vrijdag bij Lineu soliciteren en toen ik me netjes voorstelde zei hij dat we eens een keer moesten afspreken en gaf hij mij zijn nummer en e-mailadres. Echt superaardig. Op het eerste oog leek hij een beetje een computer-nerd, maar dat was blijkbaar alleen voor zijn solicitatie. Toen hij me op kwam halen in zijn Volkswagen Gol (want zo heten ze hier, zonder f) was hij veranderd in een echte bink. Zijn neef, die ook Engels spreekt, is een echte Hardcore metal figuur. Hij speelt in een band psíquopat (oid). Hij heeft wat laten horen, maar de core is hier toch was minder hard dan bij ons, denk ik. Klinkt een beetje als Black Sabath. Maar deze gasten met nog een vriendin een broertje hebben me dus meegenomen naar de grote stad.

Echt bizar Brasilía! In drie jaar uit de grond gestampt tussen '57 en '60. De hele stad is wit. De gebouwen zijn of van wit beton of van marmer. Waar ze de marmer vandaan halen is mij een grote vraag! Ik zie hier in de buurt alleen rode klei, maar misschien stond er 49 jaar geleden een enorme rotsige berg hier midden in het land en hebben ze die helemaal afgegraven. De Lonely Planet beschrijft de stad wel goed: “It's like walking in the future, at least a sixties version of the future.” Mr. Spock zou er niet misstaan met zijn “quasi futuristische kleding” (quote Dr. Evil in Austin Powers, An International Man of Mystery.) Over Science Fiction gesproken, bij de torre TV stonden allemaal mannen in witte kleding folders uit te delen over een of ander geloof, dat we allemaal uit de ruimte komen. Brasilía schijnt een soort vrijplaats te zijn voor allerlei vreemde geloven. En de aanhangers ervan verzamelen zich bij de TV toren.

Verder hebben we de katedraal bezocht en zijn we op het plein van de drie machten geweest. Toen was het tijd voor een echte Braziliaanse bezigheid: Sleetje rijden op een stuk karton van een grasheuvel voor het parlement... Je moet wat als het nooit sneeuwt in je land.

Vandaag (maandag) was mijn eerste echte werkdag, dacht ik. Ik zou me gaan voorbereiden op de eerste dag veldwerk. Maar het nieuwe kantoor moest nog ingericht worden. Het voordeel hiervan is dat we een spik-splinternieuw kantoor hebben waar ik een eigen plekje heb. Het nadeel hiervan was dat ik vandaag eigenlijk alleen maar spullen verhuisd heb.
Ik heb wel al een beetje kunnen praten met de jongens met wie ik samen moet werken. Ze spreken geen woord over-de-grenss, maar met langzaam praten en een beetje gebarentaal begrepen we elkaar wel. Dat is wel relaxed, want ik was bang dat ze me helemaal niet zouden begrijpen met mijn hakkie takkie Portugees.
Aan het eind van de dag kwam ik er achter dat Lineu helemaal de boren niet heeft die ik nodig heb... hmmmz jammer. Hij gaat ze proberen te lenen van een professor van de universiteit. Maar dat kan nog wel even duren. Dus morgenochtend ga ik naar de bouwmarkt om wat spullen te kopen, zodat ik mijn eigen instrument kan maken om monsters te nemen van de bodem van het reservoir. Gaan we gewoon de week erna boren.
Zaterdag kwam ik er achter dat er onder het hotel een sportschool zit. Vanavond ben ik voor het eerst geweest. Het kost 4 Reais (€1,60) per keer. En je krijgt begeleiding van een superaardige gozer. De eerste Braziliaan die een beetje probeerde zich uit te drukken met handen- en voetenwerk. Het is echt relaxed om weer een wat te kunnen sporten. Ook erg leuk om de Brasilaanse binken te zien gewichtheffen totdat hun hoofd bijna ontploft, terwijl ze zichzelf bewonderen in de spiegel!
Morgen lekker klussen en misschien wel weer naar het reservoir ook, dus espero não vai chover.

Zaterdag

2006-10-01T16:59:00.000+02:00

Bom dia, gentes!
Bedankt voor alle leuke berichten bij de vorige posts. Echt leuk om wat te horen uit Nederland.
Ik begin er al best goed in te worden om schaapachtig te lachen als ik een Braziliaan niet begrijp of hij mij niet. Helaas heeft dat niet zo heel veel effect hier. Ze zijn niet zo creatief met handen en voeten taal is mij opgevallen.
Degene met wie ik nog de beste gesprekken heb is de 4-jarige dochter van Lineu. Toen ze begreep dat ik een andere taal spreek en zij me Portugees moest leren kwam ze los en ze probeert me nu van alles te leren. Echt een superleuk meisje.
Vandaag heb ik eindelijk mijn tas op kunnen halen op het vliegveld. Ze hadden me allemaal bang gemaakt dat hij bij de douane doorzocht zou worden enzo. Dus ik was al onwijs bang dat ze mijn stroopwafels en dropjes op hadden gegeten en al mijn spullen door elkaar zouden hebben gehaald. Maar ze hebben de tas helemaal niet open gehad. Gelukkig.
Daarna zou ik met Lineu naar de tennis gaan. Maar omdat het morgen verkiezingen zijn was de tennisclub gesloten... Ik begreep het ook niet helemaal, maar om alle plekken waar je kunt stemmen is een soort beschermingszone heen gemaakt, waarin niets mag gebeuren. Onverrichter zake naar de supermarkt dus. Daarna heeft hij me bij het hotel afgedropt.
Op vijf minuten lopen daarvan is een winkelcentrum, dus daar ben ik even naar toe gegaan. Eerst even twee DVD'tjes gekocht, zodat ik wat te doen heb vanavond. Toen ben ik op jacht gegaan naar echte Havaianas slippers. Maar helaas bestaan die natuurlijk niet in mijn maat. Dus dat moet ik maar uit mijn hoofd zetten. Daarna nog een Braziliaanse Simkaart gescoord. En dat was geen makkie. Uiteraard sprak niemand Engels in de winkel. Maar met mijn haast oneindige doorzettingsvermogen is het toch gelukt er een te bemachtigen. Mijn braziliaanse nummer is (61)8176-1543. Als iemand een goedkope manier weet om naar Brazilie te bellen, vooral doen!!!!
Straks ga ik naar Lineu's huis. Hij is vandaag jarig en viert zijn verjaardag met zijn vrouw en kind. Ik mag daar bij zijn. En die uitnodiging neem ik graag aan. Ik kijk er niet naar uit om de hele avond alleen in dit hotel te zitten.
Wat me opvalt aan de Brazilianen is dat ze geen van allen op elkaar lijken. Er lopen mensen rond die zo uit Spanje zouden kunnen komen, maar ook typische Duitsers, negers uit de donkerste plekken van Afrika, Engelsen met rood haar en typische Italianen, maar stiekem zijn ze allemaal Braziliaan. Echt leuk om die mengelmoes te zien.

Eerste dag in Brasil

2006-09-30T01:01:00.000+02:00

Ik ben aangekomen! Whooohooo!

Was wel een vermoeiende reis, hoor! zestien uur vliegen, zonder iemand om tegen te klagen. Maar ik heb het in goede gezondheid overleefd.

Mijn tas helaas niet. Die is nu ergens tussen Rio de Janeiro en Brasilia in. Op Schiphol hadden ze me namelijk verzekerd dat mijn tas direct naar Brasilia zou gaan. Daar aangekomen bleek dat niet het geval. Er wordt nu hard gewerkt om deze door de douane te krijgen. Door al mijn onderbroeken te snuffelen en hem dan naar Brasilia te sturen. Als het goed is kan ik hem dus morgen ophalen. Het voordeel hiervan is dat ik wel al hele mooie Braziliaanse kleren heb gekocht. Ik ben echt superhip nu!

Vanmorgen ben ik meteen door Lineu opgepikt om mee te gaan naar het reservoir. Hij moest daar nog een waterlevel meter installeren met een paar studenten en ik kon mooi mee om het reservoir even te bewonderen. Het was een lange rit met zijn zessen in een of andere vette pick up truck over stoffige kleiwegen.

Toen we er bijna waren werd iedereen erg zenuwachtig. Dat kwam doordat we een Toekan zagen. Echt vet. Volgens mij had ik die nog niet eens in de dierentuin gezien. En nu in het wild!

Ik heb een beetje rond het reservoir gelopen en een goede eerste indruk gekregen. Dat moest ook wel want volgende week is Lineu uit het land om de minister te vertegenwoordigen bij een congres. Dus ik moet voor volgende week een goed plan hebben wat te doen. Gelukkig heb ik twee studenten die me gaan helpen. Jammergenoeg spreken deze jongens (net als 99,9% van de Brazilianen) geen Engels. Ik zal dus hard aan mijn Portugees moeten werken.

Tot zover mijn eerste post uit Brazilie. Ik ga lekker naar mijn kamer.

Ate mais tarde!

Geen paniek!

2006-09-25T13:55:00.000+02:00

Ik heb net via Skype Lineu Rodrigues in Brazilie gebeld. Het was een leuk, maar vooral nuttig gesprek. Er is namelijk meer dan een Sobradinho in Brazilie, godzijdank! Ik kan dus gewoon vanaf het vliegveld naar het Sobradinho waar ik moet zijn met een taxi. Want het ligt er ongeveer 50 km vandaan. Dat is weer eens wat anders dan 1000km... Verder heeft hij verteld dat de meeste instrumenten die ik nodig heb aanwezig zijn.
Wat een telefoongesprek al niet met je bloeddruk kan doen :)
Ate logo!

Nog vijf dagen

2006-09-23T10:56:00.000+02:00

Gisteren heb ik vanuit Brazilie bericht gekregen! Eindelijk, want ik was al een beetje zenuwachtig aan het worden, moet ik zeggen. Maar ik weet nu in ieder geval een hoop meer!
Ik zal de eerste dagen bij mijn begeleider in huis zitten in Sobradinho, dicht bij de kust, dus met een beetje geluk kan ik nog wel een middagje naar het strand :)
Daarna ga ik in een hotel zitten. Dat lijkt me wel relaxed, lekker een plek voor mezelf, misschien wel wat eenzaam in een hotel, maar dat zien we dan wel weer. Ik ga er nu nog vanuit dat het hotel in Planaltina staat, omdat daar ook Embrapa, het onderzoeksinstituut, gevestigd is. Planaltina is dicht bij de hoofdstad, Brasilia in de binnenlanden van Brasil. Ik vlieg ook op Brasilia, omdat ik dacht dat ik daar vanaf het begin zou verblijven. Nadeel is wel dat Sobradinho en Brasilia ongeveer 1000km van elkaar vandaan liggen. Maar dat is in zo'n land natuurlijk een poepeindje...

Ik heb ook de eerste foto's van het reservoir waar ik aan ga meten. Ik wist natuurlijk dat het geen groot reservoir zou zijn, maar ik moet eerlijk toegeven, dat de afmetingen mij nu toch een beetje tegenvallen. Bepaald gaan Hoover Dam die daar ligt.

Het ziet er natuurlijk wel allemaal ontzettend mooi uit!

Ik ben er vorige week ook achter gekomen dat er nog aardige mensen bestaan in deze wereld. Voor een aantal metingen heb ik namelijk infuuszakken nodig. De eerste bedrijven die ik daarvoor belde, zeiden allemaal dat ze ze niet aan particulieren konden leveren en dat ik maar bij het ziekenhuis langs moest gaan etc. Maar een on-line bedrijf dat ik ge-emaild had om even te informeren over de mogelijkheden, stuurde een mailtje terug:

Goede Middag Tijs,

Ik heb je de infuuszakken toegestuurd via de TPG. Deze komen morgen ,
anders overmorgen, bij je aan. Voor deze zakken hoef je voor deze keer
niet te betalen.

Succes met je onderzoek in Brazilie!

Met vriendelijke groet,

Yvonne Hautus

Hartelijke dank aan Tefa-Portanje B.V. (afd infuus) dus! (een beetje reclame maken mag wel, toch, dus als je ooit nog een hele lading medische artikelen nodig hebt...)
Zodra ik een mooie foto heb van de infuuszakken in actie, dan zal ik die naar ze opsturen.
Zodra ik meer weet en natuurlijk fotos heb van mezelf in Brazilie, lezen jullie het op deze site!

Veldoefening

2006-09-14T15:08:00.000+02:00

Vandaag heb ik mijn eerste veldmetingen gedaan. Welliswaar nog niet in Brazilie, maar dat mag de pret niet drukken: het weer was goed.
Jan Friesen, een duitse promovendus van prof. van de giesen, was zo aardig om mij een ochtend het veld in te nemen om alvast te proeven aan het boren.
We zijn naar de Delftse hout gegaan om eerst illegaal wat monsters te nemen uit de bodem van een klein vaartje, zie foto hieronder.

En daar haal je dus een hoop drek uit.

Daarna zijn we nog samen de bosjes in gedoken, om tussen de muggen een grondmonster te nemen. Het gat was ongeveer twee meter diep en daar vonden we al de tweede laag!!: een zandlaag!!! Wow! Op de foto zie je de eerste +/- halve meter.

Het was erg nuttig om even een keer zelf te boren en te leren dat je er vies van wordt, te merken hoe hard je moet drukken en draaien enzovoorts.
Nu nog maar even afwachten wat voor grond ze in Brazilie hebben. Ik heb wel al wat websites waar je meetgegevens af kan halen. Ik heb alleen nog geen idee waar het reservoir waar ik aan ga meten precies ligt. Ergens ongeveer 40 km van Planaltina. Maar als je op Google earth kijkt is er heel veel water in een straal van 40 km rond Planaltina.
Ik hoop maar dat Lineu, mijn begeleider in Brazilie, snel mijn email beantwoord en met een grote berg data aankomt, zodat ik echt kan beginnen met voorbereiden.

Zeilen!

2006-09-04T11:17:00.000+02:00

Dit weekend heb ik lekker gezeild!
Ik ging met Wendy, Froukje, Maarten, Martijn drie dagen naar Friesland om Mijke de laatste kneepjes van het vak bij te leren om volwaardig A-instructrice te worden bij het NIVON En dat is gelukt!
Je kunt zien dat Mijke erg haar best heeft gedaan. Op de foto: even een hogerwalletje in haar eentje!
We hadden een valkje en een Friendship 22 sport gehuurd. De Friendship is een klein kajuitbootje en dat kwam zeker van pas op zondag toen het minstens windkracht 5 was en erg hard regende. Het is toch lekker om dan even te kunnen schuilen en een lekker soepie naar binnen kan werken. Op de foto kun je zien dat Wendy en ik erg ons best doen om het bootje rechtop te houden. Natuurlijk moet je de duitse vlag voeren als je in Friesland op een kajuitbootje aan het varen bent. En dat hebben we dan ook gedaan!

Toen we de boot terug gingen brengen en Wendy aan het opkruisen was in een erg nauw vaartje gingen we bijna even om, maar voor de rest zijn we redelijk ongeschonden weer thuis gekomen. We hebben er wel zes uur over gedaan, omdat de NS en de busmaatschappij in Friesland allebei niet echt meewerkten.

Oant sjen!

Datum vastgelegd

2006-08-30T14:29:00.000+02:00

De officiele datum van mijn vertrek is vastgelegd. Ik vertrek 28 september richting Brasilia, Brazilie. Ik heb mijn ticket geboekt, betaald en bevestigd, dus ik kan nu geen kant meer op. Gelukkig maar!
De 29ste is mijn moeder jarig, dat kan ik dus al in Brazilie vieren.
Het weekend van 30 september en 1 oktober is de najaarsvergadering van het nivon, de belangrijkste vergadering van mijn zeilvakantieorganisatievrienden (om maar geen zeilvereniging te hoeven typen.) Daar kan ik dus ook helaas niet bij aanwezig zijn. (zie links: Nivon watersport.)
Maar jullie hoeven geen medelijden met me te hebben, want ik zit dat weekend lekker in de zon mijn eerste braziliaanse ervaringen te verwerken.
Morgen vertrekken vijf studiegenoten naar Senegal om hun MSc project daar te doen (zie links: MSc Project Senegal.) Het wordt dus steeds stiller en stiller hier op civiel. Het lijkt wel of iedereen in het buitenland zit. Een kleine greep uit de landen waar watermanagers uit Delft op dit moment zijn of binnenkort naar toe gaan: Ghana, Suriname, Luxemburg, India, Senegal en natuurlijk Brazilie.
Dit weekend ga ik lekker zeilen! Ik neem mijn fototoestel mee, dus de beelden zien jullie snel!
Ik ga weer verder met mijn cursus Portugees!
Adeus!

Paintballen

2006-08-27T21:17:00.000+02:00

Vandaag heb ik gepaintballd!
En dat was echt vet. De vader van mijn huisgenoot Marco gaat trouwen en daarvoor hadden we een vrijgezellenfeest. Eerst hebben we twee keer capture the flag gedaan en daarna moest de bachelor natuurlijk een konijnenpak aan en mochten we hem helemaal aan flarden schieten...
Ik voelde me echt weer een kwajongen!

Vertrek uitgesteld!

2006-08-26T11:27:00.000+02:00

Gister mijn ticket geboekt. Dit ging, zoals alle betalingen en reserveringen via internet, natuurlijk niet zonder horten of stoten. Maar uiteindelijk is er toch ruim duizend euro van mijn rekening afgeschreven, dus dat zit wel goed.
Om te controleren of de datum en het vliegveld in orde waren, had ik woensdag een mailtje gestuurd naar mijn begeleider in Brazilie. Ongeveer een uur nadat mijn ticket bevestigd was, kreed ik een antwoord van hem dat ik beter tien dagen later zou kunnen komen. Dan kan ik in Nederland nog wat beter voorbereiden en heb ik in Brazilie meer tijd voor de echte metingen... hhhmz...
Dus ik net even het reisbureau gebeld en het ticket kan wel omgeboekt worden, maar dat gaat dan ruim 600 euro meer kosten.
Daar moet ik dus even over praten de komende week.
Até logo!

2006-08-25T15:43:00.000+02:00

Eerste post

2006-08-25T09:07:00.000+02:00

Hallo Allemaal,
dit is mijn eerste post op mijn blog. Ik heb hem net aangemaakt en heb nog niet echt veel te vertellen.
Ik ben nu druk bezig met het voorbereiden van mijn reis naar Brazilie.
Tot een week geleden was ik ervan overtuigd dat ik naar Ghana zou gaan om mijn metingen te doen voor mijn afstudeeronderzoek. Maar dat kan blijkbaar snel veranderen:
Toen ik vorige week vrijdag van een geweldige vakantie in Italie terugkwam, had ik een mailtje van Nick van de Giesen, mijn professor, in mijn inbox. Hij had gepraat met Lineu Rodrigues van het Embrapa instituut in Brazilie. Daar hadden ze grote problemen met de dingen die ik in Ghana zou onderzoeken. Of kleine Tijs naar Brazilie zou willen in plaats van naar Ghana?
Dus ik heb via de receptie van het hotel waar meneer Rodrigues verbleef een afspraak gemaakt: zondagochtend, een uur voor zijn vertrek, zat ik met Lineu Rodrigues in Delft te praten. Na twintig minuten was ik ervan overtuigd dat Brazilie leuker, interessanter en logistiek makkelijker zou zijn. Daarom ben ik nu mijn voorbereidingen aan het treffen om naar Brazilie te gaan!
Met deze blog zal ik iedereen die daarin geinteresseerd is op de hoogte houden van mijn belevenissen in Brazilie.